De meeste meubels bestaan uit één materiaal dat zijn best doet om op iets anders te lijken: spaanplaat met een foto van eiken erop, plastic dat metaal nabootst. Een Vislund-standaard bestaat uit twee eerlijke materialen, die allebei één ding doen waar ze goed in zijn, en verder weinig. Het is de moeite waard om uit te leggen waarom.
Het hout is wat je opvalt
De poten zijn van massief hardhout, walnoot of beuk, en zij zijn het onderdeel van de standaard waar je oog echt op valt. Hout geeft warmte aan een hoek van de kamer die verder vol zwart glas en kabels zit. Het heeft nerf, het heeft diepte, en het vangt avondlicht anders dan ochtendlicht. Walnoot is donker en ingetogen, beuk is licht en gelijkmatig. Hoe dan ook is het een natuurlijk materiaal met wat leven erin, precies wat een scherm niet heeft, en precies wat de kamer ernaast nodig heeft.
Het staal is wat verdwijnt
De voet is van zwart gelakt staal, en zijn enige taak is onopgemerkt blijven. Staal geeft de standaard zijn structuur en zijn lage, stevige houding, zonder dat daar volume voor nodig is. Zwart gelakt trekt hij zich terug onder het scherm en oogt hij eerder als schaduw dan als object, zodat je het hout en de televisie opmerkt en niet het onderdeel dat alles draagt. We zijn er duidelijk over dat het een gelakte afwerking is en geen ruw metaal, want dat is wat het is, en eerlijkheid is het hele punt.
Waarom deze twee samen
Het contrast is het ontwerp. Warm op hard. Natuurlijke nerf tegen vlak zwart. Het organische en het technische, met je scherm precies in de ruimte daartussen. Geen van beide materialen doet zich voor als het andere, en geen van beide wil de hoofdrol. Het hout brengt de warmte, het staal brengt de discipline, en het resultaat is een standaard die van dichtbij karakter heeft en weet dat hij vanaf de andere kant van de kamer stil moet blijven.
En wat er niet is
Geen fineer dat massief hout imiteert. Geen glazen plank om te bevlekken en af te stoffen. Geen lade vol dingen die je nooit opent. Twee materialen, gekozen om wat ze werkelijk doen: een lastigere opgave dan het lijkt, en een prettigere om mee te leven.
